Balik-tanaw

Browsing.. browsing...

I was looking for some stuffs that could some how motivate to pursue on writing.

I tried to browse on the sites I've been through and blogs that i had posted.

It's very nostalgic to read my post from the past years.

I have read one of the monologues that I have spontaneously posted and it's so nice to see

that Anonymous people have read it and left some feedbacks.

I don't know if some friends are just fooling me around by posting comments.

I don't care.

I've seen so many difference between how I think before and how I think now.

Before, I could easily set-up words to construct a what I call "literal masterpiece".

I could easily express my thoughts on writing. To be honest I really find it hard to express

what I wanted to say, what I want you to hear on a small conversation.

Now. I'm getting worse when it comes to writing.. and specially, in-confident when it comes to

speaking.

I remember my article posted on the Philippine Daily Inquirer which is a total mess for me..

A lot of readers of the page has negative feedback. (ikaw ba naman jay-r papiliin mo ang tao kung i-impeach si gloria o unahin ang mga taong nagugutom!)

I remember those days when I could just easily pull-out the thoughts and boom!

The only problem is I didn't think of what others will say.

Hahahahaha! I remember a line on my favorite band's song.. actually this ain't a line it's almost a verse.

"I want you to see
I'm trying to please
Everyone around me
I'm down on my knees
The stress makes me bleed
It feels like they're all stabbing me"

Why do I need to please the people around me?

It's my life anyway.

hay buhay nga naman..

habang nagiisip ng kung ano-ano. (lagi namang ganun)

naisipan kong balikanang mga post ko.

napagalaman ko na mayroon palang 1117 tao na bumisita dito.

may 4 na nagcomment. mga hindi ko kilala.

hindi ko naman talaga sila kilala..

naisip ko lang...

ipagpatuloy ko kaya ang aking nasimulan?

maging isang spontaneous writer katulad ni bob ong.

napansin ko.. nitong mga nakaraang taon.

halos talikuran ko na ang pag-susulat.(actually.. sa halip na pagsusulat dapat ang itatype ko.

ang itatype ko dapat ay pag-iisip, dahil sa totoo lang.. kinakalawang na ako.)

napansin ko din.. unti-unti na akong nauubusan ng time sa pagsulat.

parang dumadating na ako sa puntong kinatatakutan ko.

ang unti-unting maging extinct.

sa totoo lang. hindi na rin ako masaya sa mga nangyayari sa akin..

oo sabihin na nating massaya nga kasi.. masaya.. may mga bagong kaibigan.

masya kasi halos araw araw hidi ako nababagot.

pero ang malungkot na parte. ay nararamdaman kong

hindi ako bumubuti.

para na akong nagkaka-phobia sa paghawak ng panulat at papel.

unti unti na rin akong kinakain ng mga karakter na kinatatakutan ko.

mga "numbers"

kunsabagay, ganyan talaga ang buhay.

kailangan kumayod.

sa totoo lang ok lang na maghirap ako. kung sarili ko lang ang bubuhayin ko.

masaya akong pagala-gala sa daan.

sa puntong ito.

naguguluhan na ako.

oo. sising-sisi. dahil binitawan ko ang pagsulat.

pero.. hindi ko yun dapat pagsisihan. kasi.. tanga lang ako't hindi ko na lang gawing muli. di ba?

so okay na ulit ako.. :)